Twoja tabela hiragany. Twoje pierwsze słowa.

Jak czytać tabelę hiragany

Czytaj w poprzek pierwszego rzędu: a, i, u, e, o. Rzędy poniżej łączą te samogłoski z dźwiękami spółgłoskowymi. Zauważ shi, chi, tsu i fu zamiast próbować wymawiać każdy rząd przez mechaniczne dokładanie tej samej spółgłoski. Końcowe ん ma własne miejsce w tabeli.

Zacznij od pięciu znaków. Zakryj odczyty i wskazuj je w innej kolejności. Jeśli kształt znika z pamięci, sprawdź go i wróć do niego po innym znaku. Dodawaj nowy rząd, gdy poprzednia grupa wydaje się użyteczna, a nie tylko dlatego, że skończyła się sesja.

Romaji to pomoc na start, a nie nagranie japońskiej wymowy. Paruj czytanie z wiarygodnym modelem audio. To odniesienie pokazuje formy drukowane; przy nauce kolejności kresek użyj odniesienia do pisma ręcznego.

Dakuten i handakuten: znaki zmieniają dźwięk

Dwie małe kreski w が nazywają się dakuten. Małe kółko w ぱ to handakuten. Szukaj tych znaków jako części znaku zamiast rozpoznawać duży kształt i pomijać resztę.

Przykłady tu wprowadzają zmiany; tabela 46 znaków powyżej to niezmodyfikowany zestaw podstawowy. Na pełniejsze odniesienie użyj tabeli Japan Foundation z linku poniżej.

Japan Foundation: hiragana i kombinacje dźwięków (PDF) ↗

Małe kany i długie samogłoski wymagają uwagi

Małe ゃ, ゅ albo ょ łączy się z odpowiednim poprzedzającym znakiem: きゃ to kya, a pełnowymiarowe きや to ki-ya. Patrz na rozmiar, nie tylko na kształt. W きょう małe ょ należy do き; następujące う wydłuża samogłoskę w tym słowie.

Małe っ zatrzymuje albo zamyka następujący dźwięk spółgłoskowy, jak w きって. Czytaj je jako część słowa zamiast mówić osobne tsu. Długie samogłoski też należą do pisowni. Ucz się słów jak おかあさん i せんせい z modelem audio zamiast stosować jedną odgadniętą regułę pisowni do każdego długiego dźwięku.

Przeczytaj sześć pierwszych słów

Spróbuj każdego słowa, zanim spojrzysz na romaji i znaczenie. Pokazane są w hiraganie do ćwiczeń; kilka zapisuje się też często kanji. Wybierz dwa i znajdź ich znaki w tabeli w odwrotnej kolejności.

Kiedy dodać katakanę?

Możesz zacząć małą grupę katakany, dalej powtarzając hiraganę. Dźwięki się pokrywają, ale rozpoznanie to osobne zadanie. Porównuj jedną parę naraz, a potem ćwicz pisma we własnych słowach. Nie potrzebujesz idealnego przypominania każdej hiragany, zanim zobaczysz コーヒー w menu.

Trzy pułapki, które warto złapać, zanim wejdą w nawyk

Po pierwsze, nie pozwól, żeby pozycja w tabeli podpowiadała odpowiedź. Rozpoznanie け po く jest łatwiejsze niż spotkanie go samego. Użyj sprawdzianów czytania powyżej, potem sam wskaż znaki w nowej kolejności.

Po drugie, sprawdzaj rozmiar znaku. きや to dwie pełnowymiarowe kany; きゃ używa małego ゃ, żeby zrobić jedną ściągniętą jednostkę dźwięku. Przy っ rozmiar całkowicie zmienia rolę: małe っ oznacza wstrzymanie spółgłoski, a nie osobne tsu.

Po trzecie, oddziel rozpoznawanie drukowanego znaku od pisania go. Ręczne き i さ mogą wyglądać mniej spójnie niż formy drukowane. Trzymaj się wiarygodnego wzorca kresek, jeśli chcesz pisać ręcznie; kopiowanie sylwetki fontu bywa źródłem niezręcznych kresek.

Dziesięciominutowy powrót do tabeli

Poświęć dwie minuty na przypomnienie wczorajszej małej grupy bez zaglądania. Kolejne trzy minuty — na poprawę niepewnych znaków, z tabelą dopiero po próbie. Jeszcze trzy minuty na kilka krótkich słów. Na koniec wybierz dwa kształty do rozpoznania, kiedy wrócisz jutro.

Kiedy ta sama para wciąż sprawia kłopot, połóż obie formy obok siebie i opisz jedną widoczną różnicę. Potem wrzuć każdą z powrotem do słowa. Porównanie pomaga zauważyć; kolejne spotkanie sprawdza, czy pamiętasz.

• Wybierz mały zestaw, do którego naprawdę wrócisz.
• Przy przypominaniu trzymaj w słowie oznaczenia i długość samogłosek.
• Wróć do trudnej pary po innym zadaniu, zamiast wpatrywać się w nią bez przerwy.

Odczytaj słowo bez korzystania z pozycji w tabeli

Weź słowo たまご, oznaczające jajko. Najpierw znajdź osobno た, ま i ご. Ostatnia forma ma dakuten, więc samo rozpoznanie こ nie wystarczy. Powiedz albo rozpoznaj trzy części, potem przeczytaj całe słowo i powiąż je ze znaczeniem. Ten mały proces pokazuje, jak izolowana znajomość znaków staje się czytaniem słownictwa.

Teraz pomieszaj trzy znaki i rozpoznaj je znowu. Poprawne odczytanie w oryginalnym słowie może częściowo zależeć od wiedzy, czym słowo powinno być. Zmieniona kolejność sprawdza formy bardziej bezpośrednio. Potem wróć do たまご, żeby ćwiczenie skończyło się sensownym językiem, a nie losową sekwencją.

Na drugie słowo użyj さかな, oznaczającego rybę. Rozpoznaj znaki, przeczytaj słowo, a potem porównaj znak wspólny z innym znanym słownictwem. Nie dodawaj wielu słów naraz. Dwa albo trzy uważnie obejrzane przykłady dają dość okazji, by zauważyć, czy wahanie powoduje kształt, znak, czy pozycja.

Rozróżnij trzy znajome wymowy partykuł

Hiragana は zwykle czyta się ha jako część słowa, ale partykuła tematu は wymawia się wa. Podobnie へ normalnie to he w słownictwie, ale wymawia się e jako partykuła kierunku. を konwencjonalnie wymawia się o w użyciu partykuły dopełnienia pokazanym w zdaniach dla początkujących. Ucz się ich jako użyć gramatycznych, nie jako powodów, by przestać ufać tabeli.

Porównaj はな, „kwiat”, z 私は学生です。To samo widoczne は ma inną rolę w zdaniu i dlatego inne czytanie w tych przykładach. Słowo はな nie staje się wana tylko dlatego, że poznałeś partykułę tematu. Otaczająca struktura mówi, które użycie widzisz.

Nie musisz rozpoznawać każdej partykuły, zanim zaczniesz naukę kana. Spotkaj kilka jasnych modeli i wróć do rozróżnienia, gdy się pojawi. Tabela słów uczy zwykłych czytań znaków; lekcja zdań pokazuje szczególne użycia gramatyczne. Oba materiały mogą być poprawne, dostarczając różnych rodzajów informacji.

Czytaj długie samogłoski przez pisownię całego słowa

Hiragana nie używa jednej całkowicie jednolitej pisowni dla każdej długiej samogłoski. Znajome słowa to m.in. おかあさん, せんせい i きょう. Ucz się drukowanej sekwencji razem z pewnym nagraniem. Stosowanie jednej odgadniętej reguły pisowni do każdego słowa może tworzyć błędy trudne do wykrycia z samego zromanizowanego tłumaczenia.

W きょう małe ょ łączy się z き, a następujące う uczestniczy w długiej samogłosce tego słowa. Pełnowymiarowe よ stworzyłoby inną sekwencję. Musisz zwracać uwagę i na rozmiar znaku, i na całą pisownię. Karta słownictwa, która usuwa końcowe う, bo słowo już wydaje się rozpoznawalne, jest niekompletna.

Przy samokontroli wskaż każdy zapisany element i wyjaśnij jego rolę w słowie. Potem posłuchaj i przeczytaj całą formę naturalnie. Celem nie jest wstawianie przesadnej pauzy między każdymi kana; chodzi o zrozumienie, jak pisownia oddaje słowo, które słyszysz.

Naucz się rozpoznawać formę w więcej niż jednym ustawieniu wizualnym

Drukowany znak może wyglądać nieco inaczej w różnych fontach, a pismo ręczne dodaje dalszą zmienność. Zacznij od jednego jasnego modelu, żeby podstawowa forma była stabilna. Potem porównaj drugi pewny drukowany przykład albo wzór pisma ręcznego. Ustal, które cechy zostają istotne, a które zmieniają się ze stylem.

Znaki takie jak き i さ w zwykłym piśmie ręcznym mogą wyglądać mniej połączone niż w niektórych fontach. Nie zakładaj, że kopiowanie konturu kroju pisma daje zwykły ruch kreski. Jeśli celem jest pismo ręczne, użyj modelu kolejności kresek i porównaj wynik z odpowiednim przykładem odręcznym.

Przy rozpoznawaniu zmieniaj ustawienie umiarkowanie: tabela, lista słów i krótkie zdanie wystarczą. Jeśli znak staje się nierozpoznawalny poza znajomą kartą, przyjrzyj się cesze, która się zmieniła. Powtarzana ekspozycja powinna poszerzać rozpoznanie, a nie wiązać je mocniej z jednym dokładnym obrazem.

Prowadź mały zapis diagnostyczny trudnych form

Zrób notatkę z trzema kolumnami: co zobaczyłeś, co odczytałeś i jakie było poprawne czytanie. Dodaj krótkie wyjaśnienie tylko wtedy, gdy wskazuje źródło błędu. „Pominąłem dakuten” różni się od „pomyliłem główny kształt”. To rozróżnienie mówi, czy ćwiczyć znaki, kontrast wizualny, czy samo słowo.

Na początku kolejnej sesji powtórz tylko kilka pozycji. Potem przeczytaj świeże słowo z docelową formą. Jeśli rozpoznanie się poprawia, usuń pozycję ze specjalnej listy i pozwól zwykłemu czytaniu dać późniejsze spotkania. Lista powinna zostać na tyle mała, by kierować uwagę, a nie stać się stałym katalogiem każdego błędu.

Strona sprawdzonych znaków to nie ostateczny cel. Zakończ czytaniem czegoś sensownego, choćby krótkiego. Udostępniasz hiragana, żeby przyszła uwaga mogła iść w stronę słownictwa, gramatyki i przekazu zdania.